İNSAN OLMAK BU KADAR MI ZORLAŞTI ?

 

EY İNSANLIK NERDESİN ? Neden çıkmıyor sesin?
Yok mu, bunca zâlime, “Dur!” diyecek  nefesin?
Şu  küresel  feryatlar,   sana  daha ne desin ?
   
Gör ki; dünya çıldırdı, vahşet kana doymuyor;
    Kur’ân’ın çığlığını, ehl-i cinnet duymuyor.

 

EY İNSANLIK NERDESİN ? Sökülüyor temeller,
Çöplüklerde  çürüyor, nice ulvî  emeller.
Edep, hayâ, ne varsa, sildi süpürdü seller.
     Gör ki; dünya  kudurdu, cinnet cana doymuyor;
     Kur’ân’ın çığlığını, ehl-i zillet duymuyor.

 

EY İNSANLIK NERDESİN ? Kol geziyor zâlimler,
İlim  kürsülerinde, boşa giden tâlimler,
Ne yazık ki; bir türlü, uyanmıyor âlimler.
     Gör ki; sözde çağdaşlar, cehâlete doymuyor;
     Kur’ân’ın çığlığını, ehl-i gaflet duymuyor

 

EY İNSANLIK NERDESİN ? Biraz  akıl  ver  bize,
Şu koskoca dünyayı, dar ettik kendimize.
Sen gittiğinden beri, zulüm gelmiyor dize.
  
   Gör ki; dünya savruldu, dalâlete doymuyor;
     Kur’ân’ın çığlığını, ehl-i küfür duymuyor.

 

EY İNSANLIK NERDESİN ? Tefrika  içimizde,
Dünya  müslümanları,  ahlâkî  bir  krizde.
Sen gidince ne irfan, ne iz’ân kaldı bizde.
     Gör ki; nice devletler, fitnelere doymuyor;
     KUR’ÂN’IN ÇIĞLIĞINI, ehl-i nifak duymuyor.


Cengiz Numanoğlu

(2018)

Anasayfa

Sonraki şiir

Şiir sayfaları