DİMDİK AYAKTA PUTLAR
 
 

Ey Yüce Peygamberim !.. Ey Canların Cânânı;
Terketti akl-ı selîm, dünya denen virânı.
Gör ki; devr-i cehâlet, yine sardı cihânı;
   Ne Lût kavmi yok oldu, ne Medyen, ne Semûd'lar
   Sanki hepsi yaşıyor,
dimdik ayakta putlar.

 

Nice âlim türedi; küfürle şirk arası;
Bin parçaya böldüler, bıraktığın mirası.
Dillerinde.. İslam'a, "çağdışı" iftirası;
   Kur'an'a kin kusuyor, hak maskeli haydutlar,
   Duruyorlar Yâ Nebi,
dimdik ayakta putlar.

Kalmadı merhameti, kardeşin kardeşine,
Hak, adâlet gelmiyor, zorbaların işine,
Gör ki; düştü ümmetin, yine bâtıl peşine;
   Türbelerde adaklar, paçavralar çaputlar;
   Dalâlet kol geziyor,
dimdik ayakta putlar.

Ekranları doldurdu; kan, kin, nefret, cinsiyet;
Çağdaşlıkta şart oldu, sapıklarla ünsiyet.
Artık ayıplanıyor... Edep, hayâ, haysiyet;
   Her kalıba giriyor, sahnelerde Tâğut'lar;
   Görüyorsun, Yâ Resûl !..
Dimdik ayakta putlar.

Bir yanda zalimlere, kul olmuş münâfıklar;
Bir yanda nefse tapan, her zillete lâyıklar.
Hepsi Kur'an'a karşı, galibiyet sayıklar;
   Alkışlarla kalkıyor, bugün artık tabutlar;
   Ölüme baş kaldırmış,
dimdik ayakta putlar.

Ey! Beşerin Rehberi... Ey! Nebiler Serveri;
Bilirim ki; bulunmaz, mü'minde aczin yeri.
Müsterihim. Etsem de, bunca şikâyetleri;
   İslam ufuklarında, asla sönmez umutlar;
   Bugün değilse bile,
YARIN ÇÖKECEK PUTLAR!


CENGİZ NUMANOĞLU

(1998)

Anasayfa

Sonraki şiir

Şiir sayfaları