HİCRET ETSEM
BENİ DE  ALIR MISIN  MEDİNE?
 
 

Ey!. Münevver Medîne, Ey!. Gönüller beldesi,
Ey!. Devri cehâletin, mahkûmiyet belgesi.
Çınlıyor göklerinde, her an Muhammed sesi.
    Gör ki; yine dünyada, zulümler var bu dîne,
    Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE?..


Susadım şefkatine, yine gönlümde serâb,
Sustu rahlede bülbül, bahçede güller harâb,
Dünyaya hükmediyor, yine zillet ve şarâb;
    Gör ki; nice âlimler, nifak soktu bu dîne,
    Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE?..


Merhametin kendi yok, dillerde kaldı adı; Yeryüzü bir toz duman, kim suçludur, kim kadı?
Bunca mûsibetlerden, ibret alan kalmadı,
    Hep iftirâ ediyor, "yedi düvel" bu dîne,
    Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE ?..


Bir yanda din tâciri, arkadan vurur beni,
Bir yanda zorbaların, hiç kızarmayan teni.
Elden ele geziyor, dinde reform bülteni;
    Bilirim ki; bu cür'et, revâ değil bu dîne,
    Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE?..


Çöktü insan fıtratı, payandalar yetmiyor,
Ekranlarda çığlıklar, kulağımdan gitmiyor,
Soygun, talan, cinâyet, "çağdaşlıkla" bitmiyor;
    Nesiller küstürüldü, çağlar üstü bu dîne;
    Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE?..


Ey!. Mübârek Medîne, Fahri Âlem beldesi,
Kardeşliğin, barışın, adâletin simgesi,
Çınlasın göklerinde, salât üs selâm sesi.
    Ben ki; Kâlû Belâ'da, teslim oldum bu dîne,
    O yemyeşil kubbene, beni de al MEDÎNE...


CENGİZ NUMANOĞLU

(1997)

Anasayfa

Sonraki şiir

Şiir sayfaları