MAHŞERDE 
KUR'ÂN'LA
HAŞREYLE  BENİ

 

İstemem dünyanın, tâcı tahtını;
Muradım; almaktır kul berâtını.
Affınla tanıdım, Yüce Zâtını;
   Sen ki; bağışlarsın, Rabb’im diyeni,
   Mahşerde Kur’ân’la haşreyle beni...

Ne kadar vursam da, nefsimi taşa,
Sabrını vermezsen, çıkamam başa.
Sen affetmedikçe, ibâdet boşa,
   Bilirim… Seversin, Sen de seveni;
   Mahşerde Kur’ân’la haşreyle beni...

Neyleyim, Zâtından başka sırdaşı,
Lûtfuna kör bakan, gözdeki yaşı.
Neyleyim, aşkınla eğilmez başı;
   Sonsuz rahmetinle tanıdım Seni;
   Mahşerde Kur’ân’la haşreyle beni...

Senden geldim, yine dönüşüm Sana,
Şükrümü kabul et, verdiğin cana.
Dünyalar bir yana, rızân bir yana;
   Yüce Kur’ân’ınla tanıdım Seni;
   Yâ Rabbi… O’nunla haşreyle beni...

ÂMİN.


CENGİZ NUMANOĞLU

(2002)

Anasayfa

Sonraki şiir

Kur'ân şiirleri

Şiir sayfaları